Maandagavond 25 augustus zijn we net samen aan het klussen als de telefoon gaat. Ik sta heel onhandig met de koelkastdeur in m’n handen, zie dat het een onbekend nummer is en neem dus vlug op met een hallo.
“Ja hallo, spreek ik met Astrid?”, hoor ik aan de andere kant. “Chris hier . Ik bel niet voor een afspraak voor m’n haar, maar om te vragen of je voor komend jaar de poffer op wil zetten.” Nou heb ik als kapster best wat ervaring met pruiken etc. dus ja, ik denk dat ik dat wel kan. Dus of ik de poffer op wil zetten? “Ja” zegt Chris, “denk je dat hij jou zal staan????”
Wat??? Oei das heel iets anders dan ik eigenlijk had begrepen, ik dacht namelijk bij de nieuwe bruid de poffer opzetten. “Nou” zei hij, “je hoeft niet meteen te reageren, ik bel binnenkort wel terug.” Nou en dan is het lachen! Wat? Wie? Wij??? Hadden ze niemand anders dan? En dat kan toch helemaal niet!
Na een paar dagen praten, piekeren, ‘s nachts wakker liggen, waren we er eigenlijk allebei wel over uit. Leuk wel, eigenlijk ook een hele eer, ja het zou fantastisch zijn, maar de timing is zo fout. Die pijnlijke knie, lopen gaat niet al te best, het zal dus wel niet gaan. Dus we belden Chris: “Het idee is fantastisch, een hele eer maar wij denken niet dat het gaat.“ Er stond die week ook nog een ziekenhuis bezoek gepland, al met al, geen beste tijd. “Nou” zei Chris, “laten we die in ieder geval maar eens afwachten en alvast een voortijdig gesprek plannen met Willem erbij om een bewuste keuze te kunnen maken.” Nou en die commissie is niet voor 1 gat te vangen, want alle beren die wij zagen, werden 1 voor 1 afgeschoten. Dus dan bekijk je het ook van een andere kant, misschien kan het dan toch wel…. Ja en toen waren we zo om. Dit is waarschijnlijk het meest bizarre wat we ooit hebben gedaan en wat we ooit nog mee gaan maken, maar wij gaan het doen! Hoe leuk, we gaan trouwen!!
En wie zijn wij?
Ik, Astrid, ben er een van Tonnie en Jan van Grard van Hannes Gieles, ofwel van Jan en Tonnie van Boxtel en ik kom van de Hogerandweg. Ik heb 2 zussen en een broer en ben de jongste van het stel, een echt Pieperinneke. Na de middelbare school ben ik de kappersopleiding gaan volgen en tot op de dag van vandaag doe ik dit werk nog steeds met veel plezier.
En mijn aanstaande bruidegom is Arnoud van Bets en Harrie van Driekske van Hirpen, ofwel Harrie en Bets Smits en hij komt uit Uden. Hij komt ook uit een gezin van 4 kinderen, 2 zussen en een broer, een echte Knoeris. Arnoud is 27 jaar geleden bij van den Heuvel logistiek begonnen, inmiddels vorig jaar overgenomen door SVZ, waar hij nog steeds met plezier werkt.
Voor de meesten zijn we beter bekend als Arnoud en Astrid Smits. Wij hebben elkaar leren kennen in de JOV-tijd en wonen inmiddels al 30 jaar samen in de Heuvelstraat in het mooie Volkel. Samen hebben we 2 fantastische dochters, Juul en Maud, die allebei nog thuis wonen. Carnaval is er bij ons van kleins af aan met de paplepel in gegoten. Ik ging als baby al in de reiswieg op de ponywagen mee in de optocht, waar ons pap met ons Gerdientje, onze Shetlander, letterlijk de kartrekker van de buurt was. Arnoud ging als heel klein menneke al mee naar de Markthal en de Witte Boerderij.
Toen wij elkaar leerden kennen hebben we veel carnaval in Uden gevierd maar vanaf het moment dat we samen in Volkel zijn gaan wonen, achter zaal Stevens, hebben we geen carnaval in Volkel meer overgeslagen.Vanaf m’n 8 jaar ben ik als dansmarieke begonnen bij de carnavalsvereniging en heb daar tot m’n 16e jaar een hele leuke tijd gehad. Daar heb ik tot de dag van vandaag mijn lieve vriendinnen aan over gehouden. Na deze tijd ben ik zelf de dansgarde gaan trainen en heb dit met heel veel plezier 25 jaar lang samen met Mia en Kim mogen doen. In diezelfde periode zijn we als ex-dansgarde mee gaan doen aan de Eigenheimerszittingen als dansgroep Puree en later met een aantal mannen erbij als Puree met worst. De laatste jaren ben ik er samen met m’n vriendinnen als Griemteam nog steeds bij. Ik achter de schermen en Arnoud met Edwin aan de bar. We zeggen wel eens voor de grap: Het is net onkruid, het komt steeds terug.
Arnoud heeft sinds jaren z’n Formule 1 clubje en iedere wedstrijd kijken ze met een aantal vrienden samen bij ons in de kroeg, men only, want de vrouwen die buurten te veel. Samen met familie en vrienden houden we ervan om weekendjes naar de camping te gaan of gewoon lekker een portje te drinken. Op carnavalszondag hebben we ons eigen feestje bij ons thuis, bij café Onze Jonghe, zoals bij velen bekend en we hebben sinds een paar jaar ook onze eigen prins.
Helaas hebben we ook andere tijden gekend en hebben we de laatste jaren al dierbaren in onze familie verloren. Eén ervan was onze lieve zwager Adje, prins carnaval 2008. Hij wist als geen ander hoe je carnaval moet vieren. Wat zullen we hem, ons petekind Joey en onze ouders enorm missen tijdens deze mooie dagen. Ook voor de hele carnavalsvereniging zal dit jaar het verlies en het gemis van hun dierbare leden enorm voelbaar zijn. Wij weten dus als geen ander dat je het leven moet vieren, dat geen uitdaging te groot mag zijn en dat je niet terug moet deinzen voor het onbekende.
Zoals onze meiden vaak zeggen: Beter een OOPS dan een WHAT IF?
En hoe vet is het om nu voor een keer te kunnen zeggen:
IEDEREEN IS UITGENODIGD!!!
Dus…
Wellie,
Arnoud van Bets en Harrie van Driekske van Hirpen
&
Astrid van Tonnie en Jan van Grard van Hannes Gieles
Wille ullie loate wete de wij goan trouwe,
en wel op 16 februari, da is dun maondag mi carnaval.
Deez plechtigheid wordt gehouwe in ‘De Pieperploats’.
We zoan ut dan ok gruwelijk skon veine as gullie dur ok bij waart.
Durrum nodige wij ullie uit om di same mi ons te viere.
Tot ‘s moandags 16 februari, ast carnaval is!
Groetjes Arnoud en Astrid Smits
