Evelyne van Ree werd op 16 april 100 jaar. We gingen in gesprek met deze goedlachse vrouw die inmiddels met veel plezier in Capellerhof in Volkel woont.
door Henk Lunenburg
Evelyne van Ree is op 16 april 1925 geboren in Goldscheuer Duitsland. In het gezin van drie kinderen was zij de oudste. Haar vader was in Frankrijk geboren. Het streng katholieke gezin verhuisde kort na de geboorte van Evelyne naar Kehl. Daar ging ze naar de lagere school en de hogere Handelsschool. Ze werkte vervolgens als secretaresse op een groot kantoor.
Hoe was je jeugdtijd en had je hobby’s?
“Al op jonge leeftijd heb ik in verschillende jeugdkoren gezongen, vooral opera zong ik het liefst. Later heb ik 6 jaar opera gezongen en gespeeld in Nijmegen bij het opera en operette gezelschap. Toen dat niet meer ging, bezocht ik graag operavoorstellingen. Nu geniet ik van elk optreden als er hier in Capellerhof gezongen wordt. Na mijn huwelijk was ik in de familie bekend om mijn bak- en kookkunsten. Het recept van mijn Duitse SchwarswalderKirsch taart heb ik aan onder meer mijn dochter Yvonne doorgegeven, zodat het niet verloren gaat. Ook borduren en naaien was mijn hobby.”
Wat heeft u zoal gemaakt?
“Borduren deed ik al graag en daar is naaien op een bijzondere manier bijgekomen. Ik woonde nog in Nijmegen toen mijn dochter Sylvia een stuk stof had gekregen om er een jurk van te laten maken. Een overbuurvrouw die coupeuse was en bood aan de jurk te maken. Ik zag wat ze ervan gemaakt had en zag meteen diverse fouten. Een opleiding heb ik er nooit voor gehad, maar ik heb de kunst afgekeken toen mijn moeder bezig was. Uiteindelijk was resultaat prachtig, en ik heb ook nog twee bruidsjurken gemaakt.”
Hoe heeft u de oorlog beleefd?
“Ik had een fijne jeugd tot de oorlog begon. Vaak moesten we schuilen voor bombardementen. Eén keer was ik in een bioscoop op de eerste verdieping, toen er in dat gebouw brand uitbrook. Ik werd door het raam naar beneden gegooid en daar opgevangen. Mijn vader en mijn moeder konden de ideeën van de nazi’s niet verenigen met het katholiek zijn. Onder het regiem van de nazi’s moest er veel aan sport gedaan worden. Omdat wij geen lid van de partij waren, moesten wij kinderen zaterdags naar school. Alle andere kinderen gingen sporten. Van het ene op het andere moment veranderde dat en mochten we niet meer naar school maar moesten ook we gaan sporten op zaterdag. Toen er onvoldoende mensen waren omdat alle mannen in het leger moesten, stelden de nazi’s een plichtjaar in . Er werd een jaargang gekozen en die moest of op de boerderij werken of andere taken doen. Ik kwam op kantoor terecht. Ze waren er niet altijd zo vriendelijk maar ik diende ze van repliek dat omdat ik zeker wist dat ze mij toch niet konden ontslaan op het kantoor waar ik werkte.”
Hoe was jullie gezinssamenstelling?
“Ik ben twee keer getrouwd en heb vijf kinderen gekregen. Mijn eerste man Tom kende ik van het gymnasium, hij wilde officier worden. Dit huwelijk duurde 5 jaar, we kregen twee kinderen. Daarna had ik een korte relatie met de vader van mijn derde kind Sylvia maar daar ben ik niet mee getrouwd. Daarna leerde ik Jan – een Rotterdammer – kennen in Kehl. Hij voer met een sleepboot de Rijn op en af. Ik trouwde met Jan in 1960 en we kregen twee dochters. Yvonne werd geboren in Renchen en Katja in Kehl. Jan heeft Sylvia later geadopteerd. Yvonne en Katja zijn niet gedoopt, die beslissing mochten ze zelf nemen. Rond 1964 verhuisde ik met de kinderen naar Rotterdam. Jan bleef varen en kwam soms in het weekend naar huis. Vanuit Rotterdam verhuisden we naar Dukenburg Nijmegen, zodat Jan vaker thuis kon zijn. Vele jaren nadat Jan is overleden kwam ik op een lagere schoolreünie in Kehl, een oude klasgenoot tegen. Tussen Werner en mij klikte het en we gingen in de buurt van Karlsruhe wonen. Omdat ik Nederland toch miste, zijn we in 1989 in Grave gaan wonen omdat mijn dochters Yvonne en Katja daar woonden. 20 jaar geleden is Werner kort voor zijn 80e verjaardag overleden.”
Hoe kwam u in Volkel terecht?
“Mijn gezondheid ging verder achteruit en het was niet meer verantwoord om alleen te wonen. In 2020 werd ik voor een revalidatie van 6 weken opgenomen bij Brabantzorg Capellerhof in Volkel. Eén week voor ik weer naar huis mocht brak corona uit. Alles ging op slot, ik kon en mocht nergens anders naartoe. Mijn huis in Grave had drie verdiepingen en dat ging niet meer. Ook het lopen, mijn gehoor en ogen gingen achteruit. Onze dochter was verhuisd van Grave naar Uden. Zodoende woon ik nu in Capellerhof en heb het ontzettend naar mijn zin. De zorg is voortreffelijk, bijna elke dag is er wat te doen. De Volkelse gemeenschap en ondernemers trakteren ons vaak op leuke dingen en ook de schoolkinderen bezoeken ons vaak. Elk jaar staat in de voortuin een ijsbaan en vorig jaar gingen we met een busje naar de aankomst van de vierdaagse in Nijmegen kijken. Daar hebben we echt van genoten. Regelmatig ik krijg bezoek, ook van mijn tien kleinkinderen. Er zijn inmiddels acht achterkleinkinderen.”
Keek u uit naar de dag dat u honderd werd?
“’Iedereen kan de honderd halen als je maar adem blijft halen’, zeg ik altijd. Alcohol heb ik nooit gedronken, wel gegeten, zei mijn vader. In heel veel taarten en recepten is alcohol een belangrijk ingrediënt. Ik heb genoten van het bezoek van burgemeester Hans van der Pas.”
Bron: kliknieuws.nl
